Καλημέρα αγαπημένη μου φίλη!
Μεγάλη Τρίτη σήμερα!
Σε λίγες μέρες έρχεται η Σταύρωση του Χριστού αλλά μετά έρχεται και η Ανάσταση!
Δεν ξέρω αν πιστεύεις, σε γνωρίζω ελάχιστα, αλλά μπορώ να φανταστώ ότι ανάβεις ένα κεράκι που και που…
Ήρθε στη Γη, κατά πως λένε τα βιβλία, αγνός, χωρίς πρόγραμμα. Δεν είχε σκοπό να προσηλυτίσει. Ήταν μάλλον γέννημα της εποχής. Και κάποιοι τον ακολούθησαν. Όχι γιατί τους έταξε παλάτια. Το αντίθετο. Μοιράστηκε τον πόνο τους. Δεν ήταν μεγαλόστομος από όσο έχω ακούσει. Δεν υποσχέθηκε ότι θα σώσει τον κόσμο. Δεν κατάφερε ούτε να σώσει τον εαυτό του. Η Ανάσταση ήρθε μετά. Κανείς δεν το είχε προδιαγράψει. Η Ανάσταση είναι νομίζω κάτι συμβολικό. Κάτι που νιώθει κανείς μέσα του. Όταν διώχνει από μέσα του το Κακό. Όλοι πρέπει να το κάνουν αυτό. Γι’ αυτό και δεν ανάβουμε κεράκι όποτε πρέπει, αλλά μόνο όποτε νιώθουμε την ανάγκη. Μόνο τότε έχει αξία να πηγαίνει κανείς στην Εκκλησία. Όσοι το νιώθουν, και τους κάνει καλό, είναι καλό να πηγαίνουν. Δεν κοστίζει τίποτα, αλλά και δεν είναι και χώρος για φασαρίες. Είναι ένας χώρος ουδέτερος, για προσευχή, για ησυχία, για συνάντηση με τον εαυτό μας. Εάν μας κάνει καλό, πηγαίνουμε. Αλλιώς, ούτε ο Χριστός ο ίδιος δεν θα μας ήθελε κοντά του. Κι αν πηγαίνω στην Εκκλησία, είναι μ΄όνο όταν είναι άδεια. Χωρίς κόσμο. Δεν θέλω να με βλέπει κανείς τις ώρες της αυτοσυγκέντρωσης. Η συνάντηση αυτή είναι βαθιά προσωπική και δεν χρειάζεται θεατές.
Μόνο η αγάπη η άδολη σώζει, αυτή που δεν δεσμεύει, δεν υπακούει, δεν απαιτεί αλλά υπάρχει , εξελίσσεται μέσα από τις κακουχίες χωρίς κανείς να την ρωτήσει και χωρίς κανέναν να ενοχλεί. Η μόνη σωτηρία είναι αυτή που νιώθει κανείς μέσα του, όταν νιώθει αγάπη. Η αγνή αγάπη , αυτή που δεν κάνει κακό, είναι αυτή που δεν ζητάει. Αιωρείται στον αέρα και όταν δεν απαιτεί, τότε έχει διάρκεια. Η αγνή αγάπη χαίρεται με το Καλό του Άλλου και δεν χάνει τον δρόμο της. Δεν κρύβει βέβαια και τις αδυναμίες της, δεν ωραιοποιεί τον πόνο της αλλά τον μοιράζεται , όχι για να δοξαστεί, απλώς γιατί νιώθει ότι έτσι είναι πιο ειλικρινής. Πολλοί άνθρωποι μπερδεύονται στον δρόμο, μπερδεύουν την αγάπη με την πίστη, με την εξουσία, με τα χρυσαφικά και με τα έθιμα. Κι εγώ το παθαίνω που και που. Αλλά προσπαθώ. Διαβάζω βιβλία, αποσύρομαι στη Φύση, κάνω ό,τι μπορώ για να βρω τον δρόμο μου. Προσπαθώ να μην ενοχλώ, να μην μπερδεύω αυτό που νιώθω μέσα μου με τα εξωτερικά σημάδια. Νιώθω μόνο την έννοια της αγάπης, σαν κάτι εσωτερικό που το εκφράζει κάποιος με μια απλή χειρονομία κατανόησης, με μια πρόθεση συνομιλίας, με μια γλυκιά ματιά, με κάτι που δεν ζητά αντάλλαγμα αλλά και δεν μπορεί να αγνοηθεί, γιατί αυτά είναι που δίνουν νόημα στη ζωή μας. ΄
Σου εύχομαι καλή Ανάσταση!
Με πνευματικότητα, γαλήνη και αγάπη!
Μιλένα
Καλή Ανάσταση & καλό Πάσχα.