Αυτό το μικρό, αθώο ποιηματάκι
δεν είναι τίποτα.
Μα είναι κάτι.
Κάτι απλό, αγνό, πρωταρχικό.
Πάνω σ’ αυτό, χτίζονται τόσα!
Δεν είναι μεγάλα
Μα είναι καμπόσα!
Γλυκά, ωραία, τρυφερά
Φτάνουν κι αυτά.
Κι ας είναι λίγα
Κι ας είν’ διστακτικά.
Παρ’ το σαν κέρασμα από γλυκό κεράσι
που μόλις, ίσα που θα το γευτείς,
το στόμα σου θα αγαλλιάσει.
Κι ύστερα νεράκι θα ζητάς να ξεδιψάσεις
μα τη γλυκύτητα αυτή δε θες με τίποτα να την ξεχάσεις.
Έτσι το νιώθω εγώ αυτό το ποιηματάκι. Και στο κερνώ να γλυκαθείς.
Να έχει η νύχτα αυτή άρωμα από κεράσι.